Πέμπτη, 23 Σεπ 2021

Διανύοντας ήδη το 2021, η απελευθέρωση τόσο σε ατομικό όσο και συλλογικό επίπεδο θα μπορούσε να σημαίνει τον δρόμο προς τη συγκρότηση μιας σύγχρονης ταυτότητας του Έλληνα.

Απελευθέρωση.

Αυτό ήταν το αίτημα της ελληνικής επανάστασης, δύο αιώνες πριν. Δύο αιώνες μετά, το αίτημα παραμένει ζωντανό όπως όλα τα σημαντικά ζητούμενα της ανθρωπότητας μα και του κάθε μοναδικού ανθρώπου. Κι ίσως αυτό είναι το υπόγειο νήμα που συνδέει εμάς, τους σημερινούς Έλληνες, με τους επαναστατημένους προγόνους μας. Με άλλα λόγια, η νέα νοηματοδότηση, το σημερινό περιεχόμενο του διαχρονικού αιτήματος για απελευθέρωση.

Σήμερα η απελευθέρωση δεν αφορά την αποτίναξη ενός ορατού κατακτητή των εδαφών μας, δεν στοχεύει στη δημιουργία κρατικής οντότητας και μιας ανεξάρτητης, κυρίαρχης χώρας. Αυτά τα έχουμε πετύχει και με τα πολλά μας λάθη, ίσως δεν τα πήγαμε και άσχημα τα διακόσια τούτα χρόνια. Δεν απαιτεί μπαρούτι και σπαθί, δεν καταλήγει σε αίμα και νεκρούς.

Απελευθέρωση σήμερα σημαίνει Έλληνες της ανοιχτότητας και της συνάντησης με άλλους λαούς και κουλτούρες όπως συνέβαινε πάντα σε περιόδους που τα κατάφερνε αληθινά καλά η χώρα μας. Απελευθέρωση σημαίνει Έλληνες της ευθύνης όπως αυτή που με τόλμη ανέλαβαν οι επαναστατημένοι του 1821 και που σήμερα οφείλει να τεθεί και πάλι σε προτεραιότητα.

Διανύοντας ήδη το 2021, η απελευθέρωση τόσο σε ατομικό όσο και συλλογικό επίπεδο θα μπορούσε να σημαίνει τον δρόμο προς τη συγκρότηση μιας σύγχρονης ταυτότητας του Έλληνα. Διότι ακριβώς μια εθνική ταυτότητα έχει αξία όταν γεννιέται ή αναγεννάται μέσα από τη γνήσια απελευθέρωση των ανθρώπων και της κοινωνίας συνολικά. Τότε μόνο το βλέμμα είναι στραμμένο στο αύριο και όχι καθηλωμένο στο χθες, όσο σπουδαίο κι αν υπήρξε αυτό. Το παρελθόν και η μνήμη δεν υπάρχουν για να καταδυναστεύουν, αλλά για να παραδίδουν τη σκυτάλη στο παρόν και το μέλλον διατηρώντας πάντα το αδιόρατο νήμα της συνέχειας. Γιατί μόνο ως κάποια μορφή συνέχειας χτίζεται κάθε φορά το μέλλον.

Ο Ρήγας Φεραίος

Η απελευθέρωση του καθενός μα και όλων μαζί, σημαίνει κίνηση υπερβατική, σημαίνει χάραξη νέων δρόμων και όχι μίζερη στασιμότητα πάνω σε πεπατημένες οδούς. Η κίνηση ίσως αποτελεί το πιο καταγωγικό συστατικό της ανθρώπινης ύπαρξης και η απελευθέρωση την κουβαλά στον πυρήνα της. Απελευθέρωση σημαίνει Έλληνες της ανοιχτότητας και της συνάντησης με άλλους λαούς και κουλτούρες όπως συνέβαινε πάντα σε περιόδους που τα κατάφερνε αληθινά καλά η χώρα μας. Απελευθέρωση σημαίνει Έλληνες της ευθύνης όπως αυτή που με τόλμη ανέλαβαν οι επαναστατημένοι του 1821 και που σήμερα οφείλει να τεθεί και πάλι σε προτεραιότητα. Απελευθέρωση σημαίνει Έλληνες της συνέπειας, της υψηλής αισθητικής και της πρωτοπορίας σε όλους τους τομείς ζωής.

Και πώς άραγε μπορεί να υλοποιηθεί όλο αυτό στην πράξη; Από πού μπορεί να ξεκινήσει μια τέτοια πορεία απελευθέρωσης σήμερα;

Την απάντηση δίνει ακριβώς η ιστορία του τόπου και των ανθρώπων μέσα στους αιώνες. Παιδεία και πολιτισμός. Με αυτά συνδέθηκε η Ελλάδα διαχρονικά και στο κέντρο τους πάντα η γλώσσα. Αν ένα συνεκτικό στοιχείο ορίζει τον Ελληνισμό στη βαθιά ιστορική του πορεία, δεν είναι άλλο από τη γλώσσα, τον ελληνικό λόγο. Λόγος ύπαρξης. Και ως φυσική συνέχεια η παιδεία και ο πολιτισμός που δημιουργήθηκαν και χτίστηκαν ακριβώς με βασικό εργαλείο τη γλώσσα. Τέσσερις χιλιάδες χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας της ελληνικής γλώσσας και μάλιστα μέσα από γραπτά κείμενα, την καθιστούν ακριβώς τον πυρήνα της ταυτότητάς μας και ταυτόχρονα αποτελεί την οδό μέσω της οποίας ο ελληνισμός συναντά όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα διαχρονικά. Χωρίς τη γλώσσα μας, είναι μάλλον αδύνατο να φανταστούμε τη συνέχεια του ελληνισμού μέσα στους αιώνες. Τα γράμματα και ο πολιτισμός λοιπόν. Αυτά ήταν πάντα το μεγάλο όπλο των Ελλήνων, αυτά μόνο μπορούν να είναι και σήμερα η αφετηρία μιας νέας εσωτερικής απελευθέρωσης που θα οδηγήσει σε μια καινούργια αυτοσυνειδησία και ταυτότητα. Με αλλά λόγια, ανανοηματοδότηση παιδείας σημερινής και πολιτισμού σύγχρονου που με εφαλτήριο το χθες κάνουν άλμα δημιουργικό στο αύριο. Κι έτσι χτίζεται μια ταυτότητα που δεν καμαρώνει μόνο για το παρελθόν αλλά εξίσου για το παρόν και το μέλλον.

«Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει ολοένα ταξιδεύει»

Ο Βασίλης Παυλίδης γεννήθηκε τον Μάιο του 1979 στην Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας αλλά και στην Μεγάλη Βρετανία. Ζει κι εργάζεται στην πόλη του.

Το «ΙΔΙΟΛΕΚΤΟ», η πρώτη του συλλογή ποιημάτων εκδόθηκε το 2010. Έκτοτε επέλεξε να δημοσιεύσει ελάχιστα νέα ποιήματα σε λογοτεχνικά περιοδικά. Το 2019 εκδίδεται το «ΕΓΓΡΑΜΜΑ», η δεύτερη ποιητική συλλογή του.

 

Back To Top

Like what you see?

Hit the buttons below to follow us, you won't regret it...